Hep ailesiyle yaşayan şanslı insanlarınki gibi olmadı çocukluğum, 17 yaşında farklı bir eve taşındım belki bu bir zorunluluk olduğu kadar kendi tercihimdi de. Buna rağmen 21 yaşında ilk kez bu kadar uzun süredir onlardan ayrıyım. Ailem dediklerim kim mi? Onlar annem ve babam çekirdek aile diye adlandırdıklarınız. Başka aile bireylerine de sahibim ama onların uzak kaldığımızda hissettirdiği özlem bilirsiniz işte tanımlayacak bir kelime bulamıyorum ama farklı. Eminim kardeşi olanlar bu anne baba ikilisinin içine bir de kardeşini ekliyordur. Benim bir kardeşim yok yani “artık” yok. Annesini hiç tanımamış bir arkadaşım benim onun adına üzüldüğüm kadar üzülmüyor, sebebi hiç anne figürünü bilmiyor olması. Hiç sahip olmadığınız bir şeyin eksikliğini nasıl yaşarsınız ki? Hiç öğrenmediğiniz bir kelimenin yokluğundan rahatsız olmazsınız. Ben bir kardeş eksikliği yaşıyorum çünkü anne karnını paylaştığım bir ikiz kardeşim varmış. Aylarca aynı amniyon sıvı içinde yüzdüğüm erkek kardeşimin ciğerleri gelişimini tamamlayamadığı için ailemin aldığı erkek bebek eşyaları gibi, tanrının onun için görevlendirdiği ruh da olduğu yere dönmüş. Babam bir kaç yıl önce buna benzer bir cümle ile anlattı hikayemi, o güne kadar hep tek çocuk olduğumu sanıyordum. Küçükken bakıcıyla büyüyorsan bir kardeş eksikliği hissetmiyorsun, şimdi ise kardeşi olanlardan bir belki iki, üç sayı daha yalnız olduğumu biliyorum…