Her kavramı aklımızda şekillendirir deneyimlerimiz ile bir tanımını oluştururuz. Bazı kavramlara bir kelime ile karşılık bulurken bazılarını anlatabilmek için kuracağımız her cümle yetersizdir. Herkesin bir kelimeyle tanımladığı kavramlarının yanında gökkuşağı gibi bir tek renk ile anlatamadığı bir kaç kavramı olur.

  Küçük bir çocukken öğrenme başlar. Bazı kavramlar vardır ki başımıza gelmeden öğrenmemiz mümkün değildir bazıları için de yakınlarımızı kurban etmemiz gerekir. Şüphesiz bir çocuğa anlatmanın zor olduğu kavramlardan biri ölümdür. Oyuna yeni başlamış oyuncuya, oyunun sonunu söylemek tüm heyecanı kaybetmesine sebep olacaktır. Bir yakınını kaybedene kadar sözlükteki duygusuz tanımı kullanırsın. Gerçek tanım ismi aklına geldiğinde gözlerine yaşlar dolan kişiyi kaybettiğinde öğrenilir. Bir başka zor kavram ise ailedir. Küçükken hep yanımızda olacaklarına inandığımız için gerçek anlamda öğrenmeyi geciktiririz. Ergenlik döneminde unutmak istediğimiz kavram, biraz daha büyüyüp yalnız kalınca anlamını gösterir. Pişmanlık ve suçluluk duygusu tanıtır bu kavramı bize… Ailemize her karşı gelişimizden pişmanlık duyarız her anımızı onlarla geçirmediğimiz içinse suçluluk. Telafi edemeyeceğimiz bir zamanda öğrenmek bu kavramı, en büyük kayıptır. Başkalarının tanımından en uzak olan kavram ise aşktır. Aşkı paylaşan iki kişinin dahi tanımı aynı değildir. Bir daha hiç unutamayacağımız tanımı ilk aşkımızla öğrenir, her yeni sevgili ile biraz değiştirir, bazen biraz anlamını daraltır, bazen de bir kaç kelime ile zenginleştiririz.

  Bir çocuğa masa başında kavram dersi vermek hatadır, elinden tutup göstermek, öğrenme sürecinde önünde değil arkasında durarak uzaktan izlemek gerekir. Sonunda biz ne öğretirsek öğretelim çocuğa, o deneyimleriyle tanımlayacaktır yarım bıraktığımız kavramlarını.