Yalnız yaşıyoruz hayatı, evliyken de yalnız küçükken de yalnız büyürken de… Bir kişi daha yok bizimle nefes alan.

 Bir tek bedenimiz var ne içimize misafir ettiklerimiz bedenimizin bir parçası oluyor ne içinde yaşadıklarımız, daima yalnızız.

 En çok aşık olduğumuz mu hissediyor ateşe dokunduğumuzda acıyı, annemiz mi, babamız mı? Yalnızız her beraber yürüdüğümüze inat yalnız.

 Bir hayal kuruyorum, hayalimde yaşıyorum, bir eş seçiyorum kendime seçiyorum ve artık yalnız olmadığıma inanıyorum, bir uyanıyorum yanımda yalnız bir adam bir daha bakıyorum, uzaktan görüyorum bedenimi sahte bir aşka sarılmış duymadığı heyecana inanmış gördüğüm kadın, yalnız hem de hepsinden fazla, çok yalnız…

 Kaçırıyorum o kadını, kaldırıyorum o yataktan kurumuş dudakları var ve hala ıslak gözleri, saçları gür ama her teli yalnız birer birer özgür. Alıyorum o kadını bir masaya oturtuyorum, Bir kaç kalem izi bırakıyorum kağıda yalnız bırakmamak için birleştiriyorum harfleri yine de yalnız kelimeler paragraf içinde, çok yalnız.

 Okumayı öğretiyorum o kadına benim yazdıklarımı okumayı, ruhuyum ben onun bedeninin sahibi, ben vermeliyim emirleri aklına yalnızlığı getirmeyecek yatağına dönecek inandığı aşk sahte olmayacak artık, yataktaki adam yalnız kalmayacak ikisi beraber olacak yenecek yalnızlığı, bir tuşa dokunuyorum her söylediğim gerçekleşiyor bir bir ancak sonunda bedenine eş bulduğum kadının yalnız ruhu oluyorum işte yine yalnız.